بعضیا اینطورین:

 مثلا دوستم هستن ولی وقتی یه چیزی در مورد من حس میکنن به جای اینکه بیان از خودم بپرسن میرن از یکی دیگه میپرسن این باعث چندتا چیز میشه:

* غیبت (درباره دیگری صحبت کردن)

* تهمت (شاید شما دلیل اصلی رو ندونید و با صحبت کردن در مورد دیگران نادانسته بهش تهمت بزنید و یا بگذارید دیگران تهمت بزنند)

* یک کلاغ چهل کلاغ کردن (شاید طرف با پسرخاله اش توی خیابون باشه ولی تو بری از دوست دیگه ات بپرسی فلانی با کی بود اونروز! اونم میگه حتما سانسور! تو هم میری به دیگری میگی فهمیدی.. سانسور!

حالا مثال دومی دوستم نیستی اما میری در مورد من از دیگران میپرسی! این تموم موارد بالا رو که گفتم در خودش میگنجونه یکی هم اضافش میشه:

*  فضولی در زندگی دیگران (وقتی دوستش نیستی به تو چه که فلانی چی میکنه و چی میگه)

چرا سعی نمیکنیم در مورد زندگیه دیگران، رفتار دیگران، ارتباطات دیگران و مهمتر از همه اعمال دیگران خفه باشیم؟

چه سودی داره بدونیم یک نفر چرا این کار رو کرد چرا رفت چرا اومد و هزاران چرا دیگه.

خدا رو شکر میکنم که وقتی ازم در مورد کسی سوال میشه فقط میگم من نمیدونم برو از خودش بپرس..

خدا رو بیشتر شکر میکنم وقتی در مورد کسی چیزی حس کردم اول میرم از خودش میپرسم نه دیگرانی که باهاش در ارتباط نیستن و منو به گمراهی میکشونن..

پ.ن: اینقدر این روزها بدی دیدم که با کوچیکترین بدی مثل سگ پاچه طرف رو میگیرم میدونی که پاچه  هرکس به آبروش وصله.

این فقط یه هشدار بود.