چقد سخته آدم یه چیزی بخاد بگه اما ندونه به چه کسی بگه!

نه اینکه محرمی نداشته باشه ها؛ اصلا کسی رو نداشته باشه..

چندو روزیه میخام یه موضوعی به عبدالرضا بگم خیلی توی ذهنم حلاجیش کردم اما اصلا نمیدونم چطوری بگم..

حالا ول ای حرفا کن.. در مورد جمله دومیم میخام حرف بزنم: الان خیلی حوصلم سر رفته توی خونه تنهام دلم گرفته دلم تنگه دلم دلم دلم.. خیلی سخته آدم هیچ دوستی نداشته باشه.. دوستی به این نیست که ماهی یه بار جمع بشیم فقط از هم بپرسیم خوبی؟ چه خبر؟ چیکارا میکنی؟ خُب خوبی دیگه؟! خسته شدم از این جملات تکراری.. دلم یه دوست میخواد که راحت باهام حرف بزنه راحت باهاش حرف بزنم.. از یواشکی هام بهش بگم اونم از درگوشی هاش برام بگه.. روزی ده بار باهم حرف بزنیم، باهم بریم بیرون، بریم خرید، من از کوچیکیم یاد نگرفتم ارتباط برقرار کنم دست خودمم نیست. الان به شدت دلم میخواد یه دوست صمیمی داشته باشم. یکی بود دوران خوبی باهاش داشتم روزی یم ساعت تلفنی با همدیگه صحبت میکردیم که فروغ میگفت منو مهدی که زن و شوهریم بعضی وقتا حرف کم میاریم شما دوتا در مورد چی حرف میزنین که تموم نمیشه؟! ولی از وقتی آمدن خواستگاریش نمیدونم چرا کلاً ارتباطش رو با من قطع کرد.. (شاید میترسید یواشکی هاش رو لو بدم! چرا بدم؟ نگه از خوشبختیش ناراحت بودم!) رفت و رفت.. اون روز خونه .. بودیم اونم توی مهمونا بود با اینکه از من چند سالی کوچیکتر هست ولی مثل خانم بزرگا نشسته بود کنار خانم بزرگا حتی نگامم نمیکرد؛ تا آخر مجلس آرزو داشتم نگاهی توی صورتم کنه و جوابگوی لبخندهام باشه.. نمیدونست من هیچوقت اینهمه نیازمند دوستی نبودم..

فک کنم سنم برای پیدا کردن یه دوست صمیمی خیلی بالا رفته دیگه پیدا نمیکنم شایدم بلد نیستم. ولی دلم برای یه دوست که نه فقط رازدارم باشه منم رازدارش باشم و بدونم دوستیم دوطرفه س تنگ شده..

پ.ن: خیلی دلم گرفته کاش آهنگ غمگین گوش نکرده بودم